Alcoholism

Recovery from alcohol addiction is a complex process, which implies several stages: a person suffering from alcoholism shall, first and foremost realize and admit that he/she is sick and needs help. Otherwise, even the most efficient method will be useless. Patients oftentimes fail to realize the entire severity of their problem, believing that they can quit drinking any time. In fact, it’s hard and sometimes even impossible to get back to sober living without medical intervention.

 

Alcohol treatment stages

 

Alcohol addiction treatment starts with a medically-assisted detoxification (removal of toxic substances from a living organism). A patient is put on an IV drip and is prescribed therapeutic medications. Alongside the detoxification process that usually lasts for about 7 to 10 days, a patient also undergoes clinical lab testing (complete blood count (CBC), urinalysis test, blood glucose test, prothrombin time (PT/INR) test, liver function tests to determine ALT, AST, GGT levels).

 

In addition, a patient also undergoes a complex medical check-up with a psychiatrist, neurologist, general physician and cardiologist.  In the event some inherent defects are revealed, the patient shall continue treatment with a physician of a relevant profile.

 

At the final stage, which is probably the most important one for a patient, an alcohol-dependent person is provided psychological support. The important thing is that a person should develop a healthy approach to life and manage to restore the proper life values.

 

Outcome of alcohol treatment

 

After the therapy, the patients commonly experience reduction in anxiety and mood enhancement. Their working capacity significantly increases. A person starts to realize that the lifestyle he/she previously chose wasn’t the right one. A certain image of a healthy, perfect person is formed. If the matter concerned a complex therapy focusing not just on bodily wellness, but also on improving mental health, after the treatment a person will be healthier both, physically and psychologically.

 

Among alcohol treatment methods the most noteworthy is the alcohol substance blocking therapy:

 

Necessary conditions for application of the blocking therapy:

 

Sobriety:

There shouldn’t be any measurable levels of alcohol in a person’s organism, otherwise he/she will get sick. A patient under the influence of alcohol shall be subjected to detoxification 3 days later.

 

Realization:

A person should realize what is going to happen to him in case of alcohol consumption.

Posts from blog

ნინო ოკრიბელაშვილი 2019-10-09 08:15:16

ნინო ოკრიბელაშვილი
40 წამი მოქმედებისთვის...

სიკვდილი – სიცოცხლის გაგრძელებაა,  და რადგან იგი ბუნებრივად, ადამიანთან წინასწარი შეთანხმების გარეშე, გაურკვეველ დროს მოდის, საკუთარი სიცოცხლის ხელყოფა ბუნების კანონზომიერებებს არღვევს.


ანტიკურ ეგვიპტეში თვითმკვლელობა აღიარებული იყო გაუსაძლისი ყოფითი პირობებისაგან ხსნის გზად, რომის იმპერიაში, ეს ფენომენი თავისუფალი ადამიანის ღირსების ფინალურ აქტად ითვლებოდა. იაპონელები უდიდესი პატივისცემით ეკიდებიან რიტუალურ ხარაკირს, ხოლო ინდოელი ქალების თვითშეწირვა – სატი, მარადიული ერთგულების სიმბოლოა. სუიციდი ეწინააღმდეგება როგორც იუდაიზმის, ბუდიზმის, ასევე ისლამის ბაზისურ პრინციპებს. ქრისტიანული ტრადიციებით, სიცოცხლე ღვთის წყალობაა, უფლის ნების დარღვევა კი – უდიდესი ცოდვა... სუიციდის მიმართ დამოკიდებულება იცვლებოდა კულტურიდან კულტურაში, ეპოქიდან ეპოქამდე. თითქმის ყველა კულტურაში კამათობენ სუიციდის ფილოსოფიურ არსზე უფრო მეტად, ვიდრე გამომწვევ მიზეზებზე.

როდის დგება ის საზარელი 40 წამი, როცა ადამიანი თვითმკვლელობის გადაწყვეტილებას იღებს?

ხშირად სუიციდი პროტესტია სახელწიფოს მიმართ და თვითშეწირვის აქტით თვითმკვლელი-ტერორისტი გარკვეული პოლიტიკური ან სოციალური იდეების დეკლარირებას ახდენს. კაცობრიობის ისტორიაში აღწერილია რამდენიმე ჯგუფური თვითმკვლელობა (მაგ., ჩვენი წელთაღრიცხვით 73 წელს, მასადში რომაელ დამპყრობთა მიმართ პროტესტის ნიშნად 960 ებრაელის თვითმკვლელობა), მაგრამ არსით იგი მაინც ინდივიდუალური აქტია. ამდენად, სუიციდის, როგორც ფენომენის, უკან ყოველთვის დგას კონკრეტული ადამიანი - რეალური პრობლემებითა და გამოსავლის ძიების მისეული ხერხით.
დღეს ხშირად საუბრობენ ბიოლოგიური ფაქტორებით დეტერმინირებულ სუიციდზე და ამ მოსაზრების სასარგებლოდ, არსებობს კიდეც გარკვეული სტატისტიკური მონაცემები. მაგალითად, თვითმკვლელობა ერნესტ ჰემინგუეის ოჯახში თითქმის ყველა თაობაშია დაფიქსირებული (მწერლის ბაბუა, მამა, და-ძმა და შვილიშვილი). მაგრამ, სანამ “სუიციდის გენის” ძებნის ჟინით ავენთებით, მხედველობიდან არ უნდა გამოგვრჩეს ის ფაქტი, რომ პიროვნება შესაძლოა გენეტიკურად წინასწარგანწყობილი იყოს ზოგიერთი ფსიქიკური აშლილობის მიმართ (დეპრესია, შიზოფრენია, ალკოჰოლიზმი, ნარკომანია), რაც, თავის მხრივ, სუიციდის ალბათობას ზრდის. ასევე ცნობილია, რომ თვითმკვლელებს უმთავრესად ხასიათის გარკვეული პათოლოგია გააჩნიათ, რაც მათ საშუალებას არ აძლევთ დაძლიონ ცხოვრებისეული პრობლემები, კრიზისული სიტუაციები.

არც თუ იშვიათად, პიროვნება სუიციდურ გადაწყვეტილებას ისტორიულად ჩამოყალიბებული ეთნიკური ჯგუფის ტრადიციების გავლენით იღებს. ამ კონტექსტში, წლების წინ, ქართული ეთნოსის პოზიციას მე განვიხილავდი გენიალური რუსთაველის სიტყვებით: `სიკვდილამდე ვის მოუკლავს თავი კაცსა გონიერსა~ და მიმაჩნდა, რომ ქართულ ლიტერატურულ მემკვიდრეობაში აღწერილი თვითმკვლელობის აქტები ჩვენი საზოგადოებისათვის ტიპიური არ იყო. მართლაც, ძველი ტრადიციებით ორგანიზებულ პოპულაციაში ძლიერი ოჯახის ინსტიტუტი ის დამცველი მექანიზმია, რომელიც სოციუმის ყოველ წევრს კრიზისულ მდგომარეობაში სათანადო მხარდაჭერას გაუწევს.

ტრადიციული კულტურის დაკარგვასა და სოციალურ მარგინალიზაციას მოსახლეობის ფართო ფენებში მოჰყვა აგრესიულობა, ცინიზმი და ერთგვარი ნიჰილიზმი, რაც აღრმავებს დეპრესიულ ემოციურ ფონს, ამძაფრებს სულიერი ტკივილის აუტანელ გრძნობას, საზოგადოებიდან გარიყულობის სუბიექტურ განცდას, გამოუვალობისა და უსუსურების შეგრძნებას. საბოლოოდ, ინტრაფსიქიკური კონფლიქტის დაძლევაში ხელმოცარული, სასოწარკვეთილი ადამიანი, მიდის დასკვნამდე, რომ სიკვდილი - პრობლემების გადაჭრის ერთად-ერთი გზა თუ არა, გარშემომყოფთა ყურადღების მიპყრობის საშუალება მაინც არის.  
თვითდესტრუქციული ქცევის განსაკუთრებული სახეა ე.წ. “სიმბოლური სუიციდი”, რომელიც შენელებული ნაღმის პრინციპით მოქმედებს. გადაულახავ ბარიერებთან, დაუძლეველ პრობლემებთან ბრძოლაში ფსიქოლოგიურად დამარცხებული ადამიანი მნიშვნელოვნად უცვლის სახეს საკუთარ ქცევას: სვავს, ეწევა, ეტანება ნარკოტიკს, ეძალება საჭმელს, გაუმართლებელ რისკზე მიდის, დროს სამსახურში კლავს, და სრულიად ვერ აცნობიერებს სიკვდილისაკენ საკუთარ ლტოლვას.

და ბოლოს, საქართველოში თვითმკვლელობის შემთხვევათა მატებას, ჩემი აზრით, ასევე უწყობს ხელს ჩვენს საზოგადოებაში სუიციდის შესახებ გამეფებული რამდენიმე მცდარი მოსაზრება. რატომღაც დარწმუნებულნი ვართ, რომ ადამიანი, რომელიც თვითმკვლელობაზე საუბრობს, არასდროს მიმართავს სუიციდს. აუცილებელია გვახსოვდეს, რომ წუთისოფლის არარაობის პასიური გააზრება, რომელსაც ზოგჯერ პიროვნება ერთგვარი ბანალური ფრაზებით წარმოაჩენს (`ცხოვრებამ ფასი დაკარგა, უაზროა~, `მე ვინღა დამიტირებს~), შეფარული დეპრესიული ფონის არსებობაზე მიუთითებს. ასევე არ არის მართებული აზრი, რომ თვითმკვლელს უფლება აქვს სიცოცხლე დაასრულოს მაშინ, როცა უნდა, და რომ, თუ გადაწყვეტილება მიღებულია – სუიციდი გარდაუვალია.
მსოფლიოში ყოველ 40 წამში ერთი ადამიანი სიცოცხლეს თვითმკვლელობით ამტავრებს. პრაქტიკა გვიჩვენებს, რომ პოტენციურ თვითმკვლელებს ამბივალტური დამოკიდებულება აქვთ სიკვდილის მიმართ და კრიზისულ სიტუაციაში დროული ფსიქოთერაპიული ინტერვენცია ხშირად დადებით შედეგს იძლევა. 40 წამი ცვლის სტატისტიკას - ეგებ, ჯერ კიდევ არ არის გვიან?