Outpatient Treatment

The Center offers the following services as part of the outpatient narcological service:

 

  • Issuance of a drug user registration certificate based on the available database, that is whether a person under examination  has or hasn’t been on the drug user register both, for use of narcotic drugs and psychotropic substances, as well as for dependence thereof;
  • Substance abuse therapist’s counselling, including home visits;
  • Dynamic drug testing aimed to remove a patient from the register, upon successful completion of which, the registered individual is removed from the drug user register;
  • Treatment of alcohol withdrawal symptoms. This service implies treatment of alcohol-dependent individuals without their placement in an inpatient addiction treatment facility;
  • Treatment of withdrawal symptoms caused by the use of opioid, sedative or other psychoactive substances;
  • Block therapy for drug abuse and alcohol addiction.

Posts from blog

ნინო ოკრიბელაშვილი 2019-10-09 08:15:16

ნინო ოკრიბელაშვილი
40 წამი მოქმედებისთვის...

სიკვდილი – სიცოცხლის გაგრძელებაა,  და რადგან იგი ბუნებრივად, ადამიანთან წინასწარი შეთანხმების გარეშე, გაურკვეველ დროს მოდის, საკუთარი სიცოცხლის ხელყოფა ბუნების კანონზომიერებებს არღვევს.


ანტიკურ ეგვიპტეში თვითმკვლელობა აღიარებული იყო გაუსაძლისი ყოფითი პირობებისაგან ხსნის გზად, რომის იმპერიაში, ეს ფენომენი თავისუფალი ადამიანის ღირსების ფინალურ აქტად ითვლებოდა. იაპონელები უდიდესი პატივისცემით ეკიდებიან რიტუალურ ხარაკირს, ხოლო ინდოელი ქალების თვითშეწირვა – სატი, მარადიული ერთგულების სიმბოლოა. სუიციდი ეწინააღმდეგება როგორც იუდაიზმის, ბუდიზმის, ასევე ისლამის ბაზისურ პრინციპებს. ქრისტიანული ტრადიციებით, სიცოცხლე ღვთის წყალობაა, უფლის ნების დარღვევა კი – უდიდესი ცოდვა... სუიციდის მიმართ დამოკიდებულება იცვლებოდა კულტურიდან კულტურაში, ეპოქიდან ეპოქამდე. თითქმის ყველა კულტურაში კამათობენ სუიციდის ფილოსოფიურ არსზე უფრო მეტად, ვიდრე გამომწვევ მიზეზებზე.

როდის დგება ის საზარელი 40 წამი, როცა ადამიანი თვითმკვლელობის გადაწყვეტილებას იღებს?

ხშირად სუიციდი პროტესტია სახელწიფოს მიმართ და თვითშეწირვის აქტით თვითმკვლელი-ტერორისტი გარკვეული პოლიტიკური ან სოციალური იდეების დეკლარირებას ახდენს. კაცობრიობის ისტორიაში აღწერილია რამდენიმე ჯგუფური თვითმკვლელობა (მაგ., ჩვენი წელთაღრიცხვით 73 წელს, მასადში რომაელ დამპყრობთა მიმართ პროტესტის ნიშნად 960 ებრაელის თვითმკვლელობა), მაგრამ არსით იგი მაინც ინდივიდუალური აქტია. ამდენად, სუიციდის, როგორც ფენომენის, უკან ყოველთვის დგას კონკრეტული ადამიანი - რეალური პრობლემებითა და გამოსავლის ძიების მისეული ხერხით.
დღეს ხშირად საუბრობენ ბიოლოგიური ფაქტორებით დეტერმინირებულ სუიციდზე და ამ მოსაზრების სასარგებლოდ, არსებობს კიდეც გარკვეული სტატისტიკური მონაცემები. მაგალითად, თვითმკვლელობა ერნესტ ჰემინგუეის ოჯახში თითქმის ყველა თაობაშია დაფიქსირებული (მწერლის ბაბუა, მამა, და-ძმა და შვილიშვილი). მაგრამ, სანამ “სუიციდის გენის” ძებნის ჟინით ავენთებით, მხედველობიდან არ უნდა გამოგვრჩეს ის ფაქტი, რომ პიროვნება შესაძლოა გენეტიკურად წინასწარგანწყობილი იყოს ზოგიერთი ფსიქიკური აშლილობის მიმართ (დეპრესია, შიზოფრენია, ალკოჰოლიზმი, ნარკომანია), რაც, თავის მხრივ, სუიციდის ალბათობას ზრდის. ასევე ცნობილია, რომ თვითმკვლელებს უმთავრესად ხასიათის გარკვეული პათოლოგია გააჩნიათ, რაც მათ საშუალებას არ აძლევთ დაძლიონ ცხოვრებისეული პრობლემები, კრიზისული სიტუაციები.

არც თუ იშვიათად, პიროვნება სუიციდურ გადაწყვეტილებას ისტორიულად ჩამოყალიბებული ეთნიკური ჯგუფის ტრადიციების გავლენით იღებს. ამ კონტექსტში, წლების წინ, ქართული ეთნოსის პოზიციას მე განვიხილავდი გენიალური რუსთაველის სიტყვებით: `სიკვდილამდე ვის მოუკლავს თავი კაცსა გონიერსა~ და მიმაჩნდა, რომ ქართულ ლიტერატურულ მემკვიდრეობაში აღწერილი თვითმკვლელობის აქტები ჩვენი საზოგადოებისათვის ტიპიური არ იყო. მართლაც, ძველი ტრადიციებით ორგანიზებულ პოპულაციაში ძლიერი ოჯახის ინსტიტუტი ის დამცველი მექანიზმია, რომელიც სოციუმის ყოველ წევრს კრიზისულ მდგომარეობაში სათანადო მხარდაჭერას გაუწევს.

ტრადიციული კულტურის დაკარგვასა და სოციალურ მარგინალიზაციას მოსახლეობის ფართო ფენებში მოჰყვა აგრესიულობა, ცინიზმი და ერთგვარი ნიჰილიზმი, რაც აღრმავებს დეპრესიულ ემოციურ ფონს, ამძაფრებს სულიერი ტკივილის აუტანელ გრძნობას, საზოგადოებიდან გარიყულობის სუბიექტურ განცდას, გამოუვალობისა და უსუსურების შეგრძნებას. საბოლოოდ, ინტრაფსიქიკური კონფლიქტის დაძლევაში ხელმოცარული, სასოწარკვეთილი ადამიანი, მიდის დასკვნამდე, რომ სიკვდილი - პრობლემების გადაჭრის ერთად-ერთი გზა თუ არა, გარშემომყოფთა ყურადღების მიპყრობის საშუალება მაინც არის.  
თვითდესტრუქციული ქცევის განსაკუთრებული სახეა ე.წ. “სიმბოლური სუიციდი”, რომელიც შენელებული ნაღმის პრინციპით მოქმედებს. გადაულახავ ბარიერებთან, დაუძლეველ პრობლემებთან ბრძოლაში ფსიქოლოგიურად დამარცხებული ადამიანი მნიშვნელოვნად უცვლის სახეს საკუთარ ქცევას: სვავს, ეწევა, ეტანება ნარკოტიკს, ეძალება საჭმელს, გაუმართლებელ რისკზე მიდის, დროს სამსახურში კლავს, და სრულიად ვერ აცნობიერებს სიკვდილისაკენ საკუთარ ლტოლვას.

და ბოლოს, საქართველოში თვითმკვლელობის შემთხვევათა მატებას, ჩემი აზრით, ასევე უწყობს ხელს ჩვენს საზოგადოებაში სუიციდის შესახებ გამეფებული რამდენიმე მცდარი მოსაზრება. რატომღაც დარწმუნებულნი ვართ, რომ ადამიანი, რომელიც თვითმკვლელობაზე საუბრობს, არასდროს მიმართავს სუიციდს. აუცილებელია გვახსოვდეს, რომ წუთისოფლის არარაობის პასიური გააზრება, რომელსაც ზოგჯერ პიროვნება ერთგვარი ბანალური ფრაზებით წარმოაჩენს (`ცხოვრებამ ფასი დაკარგა, უაზროა~, `მე ვინღა დამიტირებს~), შეფარული დეპრესიული ფონის არსებობაზე მიუთითებს. ასევე არ არის მართებული აზრი, რომ თვითმკვლელს უფლება აქვს სიცოცხლე დაასრულოს მაშინ, როცა უნდა, და რომ, თუ გადაწყვეტილება მიღებულია – სუიციდი გარდაუვალია.
მსოფლიოში ყოველ 40 წამში ერთი ადამიანი სიცოცხლეს თვითმკვლელობით ამტავრებს. პრაქტიკა გვიჩვენებს, რომ პოტენციურ თვითმკვლელებს ამბივალტური დამოკიდებულება აქვთ სიკვდილის მიმართ და კრიზისულ სიტუაციაში დროული ფსიქოთერაპიული ინტერვენცია ხშირად დადებით შედეგს იძლევა. 40 წამი ცვლის სტატისტიკას - ეგებ, ჯერ კიდევ არ არის გვიან?