Inpatient Treatment

The inpatient psychiatric service, which ensures suppression of acute mental condition accompanied by severe psychotic symptoms (or disorders of the emotional and volitional sphere that are equivalent thereof), is provided through involvement of the Center’s short-term (so-called ‘acute’) and long-term (so-called ‘chronic’) units.

 

A patient shall be placed in a short-term care unit upon his/her own consent, or in accordance with the court ruling on involuntary treatment. Patients who fall under the provisions of Article 18 of the Law of Georgia on Psychiatric Care shall be subject to involuntary mental health treatment. In particular, it applies to those posing a danger to his/her or others’ life and health, and/or to the property of the patient or that of the third persons.

 

There is a following procedure for patient’s involuntary placement in psychiatric facility:

 

Within 48 hours since patient’s admission to the inpatient facility, based on the conclusion of the doctors’ commission, the Center shall petition a court to issue a relevant order on involuntary treatment. The court shall, within 24 hours, convene a court session and render a decision on sustaining or rejecting the motion.

 

The Center isn’t a long-stay psychiatric facility, there are specialized institutions designed for that purpose.

 

Under Article 7 of the aforesaid law, the Center undertakes to apply to court with a request to recognize a patient as a beneficiary of psychiatric care. Patients who have been recognized as psychiatric care beneficiaries shall be further placed in a specialized institution. The decrees of the Minister of Labor, Health and Social Affairs of Georgia and the Law of Georgia on Psychiatric Care shall be applied during the psychiatric inpatient treatment.

Posts from blog

ნინო ოკრიბელაშვილი 2019-10-09 08:15:16

ნინო ოკრიბელაშვილი
40 წამი მოქმედებისთვის...

სიკვდილი – სიცოცხლის გაგრძელებაა,  და რადგან იგი ბუნებრივად, ადამიანთან წინასწარი შეთანხმების გარეშე, გაურკვეველ დროს მოდის, საკუთარი სიცოცხლის ხელყოფა ბუნების კანონზომიერებებს არღვევს.


ანტიკურ ეგვიპტეში თვითმკვლელობა აღიარებული იყო გაუსაძლისი ყოფითი პირობებისაგან ხსნის გზად, რომის იმპერიაში, ეს ფენომენი თავისუფალი ადამიანის ღირსების ფინალურ აქტად ითვლებოდა. იაპონელები უდიდესი პატივისცემით ეკიდებიან რიტუალურ ხარაკირს, ხოლო ინდოელი ქალების თვითშეწირვა – სატი, მარადიული ერთგულების სიმბოლოა. სუიციდი ეწინააღმდეგება როგორც იუდაიზმის, ბუდიზმის, ასევე ისლამის ბაზისურ პრინციპებს. ქრისტიანული ტრადიციებით, სიცოცხლე ღვთის წყალობაა, უფლის ნების დარღვევა კი – უდიდესი ცოდვა... სუიციდის მიმართ დამოკიდებულება იცვლებოდა კულტურიდან კულტურაში, ეპოქიდან ეპოქამდე. თითქმის ყველა კულტურაში კამათობენ სუიციდის ფილოსოფიურ არსზე უფრო მეტად, ვიდრე გამომწვევ მიზეზებზე.

როდის დგება ის საზარელი 40 წამი, როცა ადამიანი თვითმკვლელობის გადაწყვეტილებას იღებს?

ხშირად სუიციდი პროტესტია სახელწიფოს მიმართ და თვითშეწირვის აქტით თვითმკვლელი-ტერორისტი გარკვეული პოლიტიკური ან სოციალური იდეების დეკლარირებას ახდენს. კაცობრიობის ისტორიაში აღწერილია რამდენიმე ჯგუფური თვითმკვლელობა (მაგ., ჩვენი წელთაღრიცხვით 73 წელს, მასადში რომაელ დამპყრობთა მიმართ პროტესტის ნიშნად 960 ებრაელის თვითმკვლელობა), მაგრამ არსით იგი მაინც ინდივიდუალური აქტია. ამდენად, სუიციდის, როგორც ფენომენის, უკან ყოველთვის დგას კონკრეტული ადამიანი - რეალური პრობლემებითა და გამოსავლის ძიების მისეული ხერხით.
დღეს ხშირად საუბრობენ ბიოლოგიური ფაქტორებით დეტერმინირებულ სუიციდზე და ამ მოსაზრების სასარგებლოდ, არსებობს კიდეც გარკვეული სტატისტიკური მონაცემები. მაგალითად, თვითმკვლელობა ერნესტ ჰემინგუეის ოჯახში თითქმის ყველა თაობაშია დაფიქსირებული (მწერლის ბაბუა, მამა, და-ძმა და შვილიშვილი). მაგრამ, სანამ “სუიციდის გენის” ძებნის ჟინით ავენთებით, მხედველობიდან არ უნდა გამოგვრჩეს ის ფაქტი, რომ პიროვნება შესაძლოა გენეტიკურად წინასწარგანწყობილი იყოს ზოგიერთი ფსიქიკური აშლილობის მიმართ (დეპრესია, შიზოფრენია, ალკოჰოლიზმი, ნარკომანია), რაც, თავის მხრივ, სუიციდის ალბათობას ზრდის. ასევე ცნობილია, რომ თვითმკვლელებს უმთავრესად ხასიათის გარკვეული პათოლოგია გააჩნიათ, რაც მათ საშუალებას არ აძლევთ დაძლიონ ცხოვრებისეული პრობლემები, კრიზისული სიტუაციები.

არც თუ იშვიათად, პიროვნება სუიციდურ გადაწყვეტილებას ისტორიულად ჩამოყალიბებული ეთნიკური ჯგუფის ტრადიციების გავლენით იღებს. ამ კონტექსტში, წლების წინ, ქართული ეთნოსის პოზიციას მე განვიხილავდი გენიალური რუსთაველის სიტყვებით: `სიკვდილამდე ვის მოუკლავს თავი კაცსა გონიერსა~ და მიმაჩნდა, რომ ქართულ ლიტერატურულ მემკვიდრეობაში აღწერილი თვითმკვლელობის აქტები ჩვენი საზოგადოებისათვის ტიპიური არ იყო. მართლაც, ძველი ტრადიციებით ორგანიზებულ პოპულაციაში ძლიერი ოჯახის ინსტიტუტი ის დამცველი მექანიზმია, რომელიც სოციუმის ყოველ წევრს კრიზისულ მდგომარეობაში სათანადო მხარდაჭერას გაუწევს.

ტრადიციული კულტურის დაკარგვასა და სოციალურ მარგინალიზაციას მოსახლეობის ფართო ფენებში მოჰყვა აგრესიულობა, ცინიზმი და ერთგვარი ნიჰილიზმი, რაც აღრმავებს დეპრესიულ ემოციურ ფონს, ამძაფრებს სულიერი ტკივილის აუტანელ გრძნობას, საზოგადოებიდან გარიყულობის სუბიექტურ განცდას, გამოუვალობისა და უსუსურების შეგრძნებას. საბოლოოდ, ინტრაფსიქიკური კონფლიქტის დაძლევაში ხელმოცარული, სასოწარკვეთილი ადამიანი, მიდის დასკვნამდე, რომ სიკვდილი - პრობლემების გადაჭრის ერთად-ერთი გზა თუ არა, გარშემომყოფთა ყურადღების მიპყრობის საშუალება მაინც არის.  
თვითდესტრუქციული ქცევის განსაკუთრებული სახეა ე.წ. “სიმბოლური სუიციდი”, რომელიც შენელებული ნაღმის პრინციპით მოქმედებს. გადაულახავ ბარიერებთან, დაუძლეველ პრობლემებთან ბრძოლაში ფსიქოლოგიურად დამარცხებული ადამიანი მნიშვნელოვნად უცვლის სახეს საკუთარ ქცევას: სვავს, ეწევა, ეტანება ნარკოტიკს, ეძალება საჭმელს, გაუმართლებელ რისკზე მიდის, დროს სამსახურში კლავს, და სრულიად ვერ აცნობიერებს სიკვდილისაკენ საკუთარ ლტოლვას.

და ბოლოს, საქართველოში თვითმკვლელობის შემთხვევათა მატებას, ჩემი აზრით, ასევე უწყობს ხელს ჩვენს საზოგადოებაში სუიციდის შესახებ გამეფებული რამდენიმე მცდარი მოსაზრება. რატომღაც დარწმუნებულნი ვართ, რომ ადამიანი, რომელიც თვითმკვლელობაზე საუბრობს, არასდროს მიმართავს სუიციდს. აუცილებელია გვახსოვდეს, რომ წუთისოფლის არარაობის პასიური გააზრება, რომელსაც ზოგჯერ პიროვნება ერთგვარი ბანალური ფრაზებით წარმოაჩენს (`ცხოვრებამ ფასი დაკარგა, უაზროა~, `მე ვინღა დამიტირებს~), შეფარული დეპრესიული ფონის არსებობაზე მიუთითებს. ასევე არ არის მართებული აზრი, რომ თვითმკვლელს უფლება აქვს სიცოცხლე დაასრულოს მაშინ, როცა უნდა, და რომ, თუ გადაწყვეტილება მიღებულია – სუიციდი გარდაუვალია.
მსოფლიოში ყოველ 40 წამში ერთი ადამიანი სიცოცხლეს თვითმკვლელობით ამტავრებს. პრაქტიკა გვიჩვენებს, რომ პოტენციურ თვითმკვლელებს ამბივალტური დამოკიდებულება აქვთ სიკვდილის მიმართ და კრიზისულ სიტუაციაში დროული ფსიქოთერაპიული ინტერვენცია ხშირად დადებით შედეგს იძლევა. 40 წამი ცვლის სტატისტიკას - ეგებ, ჯერ კიდევ არ არის გვიან?

ხათუნა თოდაძე 2019-10-17 12:21:12

მარიხუანა მედიცინის თვალთახედვით

შეულამაზებელი ფაქტები

უკანასკნელ ხანს კანაფის მოხმარებაზე კონტროლი მთელ მსოფლიოში შერბილდა და მისი პროდუქტები უფრო ხელმისაწვდომი გახდა. კანაფის პროდუქტების მიმართ საზოგადოების ლოიალურობამაც მოიმატა.
ამ თემის შესახებ მრავალი არაერთგვაროვანი, ხშირად ურთიერთგამომრიცხავი ინფორმაცია ქვეყნდება. იმის გასაგებად, რაზე მეტყველებს სამეცნიერო მონაცემები, რა გავლენას ახდენს მარიხუანა ადამიანის ჯანმრთელობაზე ან მართლა შეუძლია თუ არა მისთვის სიკეთის მოტანა, ექიმი-ნარკოლოგი, მედიცინის დოქტორი, პროფესორი, თსსუ-ის ნარკოლოგიის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი, ვიცე-რექტორი, ფსიქიკური ჯანმრთელობისა და ნარკომანიის პრევენციის ცენტრის დირექტორის მოადგილე ხათუნა თოდაძე გვესაუბრა: